چه زیباست دوباره زنده شدن خاطره پیوند با طبیعت

دمیدن روح در طبیعت

رستاخیز گلها.

بار دیگر در رهگذر تاریخ ایستاده ایم و با غرور تکیه بر اصالت خود زده ایم.

                         .جشن آریایی خجسته باد.

رنگها.شکلها.طرحها.همگی بی مانند و  زیباست!

براستی که او همان نقاش طبیعت.نقاش جان و نقاش روح است!

در دنيايي / كه ميكروسكوپ ها / كوچكترين ياخته ها را / به چشم مي آورند / و تلسكوپ ها / دورترين سيارات را / رصد مي كنند / هنوز هيچ آيينه اي نيست كه / خودم را به من نشان دهد .

در ميان انديشه هايم گمگشته ام / دست هاي من / حجاب هستي تو رااز هم ميگشايد / همراه با برهنگي مي پوشاندت / اندام به اندام عريانت مي كند / واز پيكرت / پيكري ديگر مي آفريند / تجديد حيات ودريافتن كلمه از دست رفته آغاز / تولد شعري عريان

                                   

 

 

                                          . تا سال ۱۳۸۵ خداحافظ .

 

 

 

 

آنجاکه باور های دیگران مانند دیواری محکم در مقابل چراهای من قرار گرفتند حصار برایم کافی نبود

از بزرگ راه اعتقادات اطرافیانم فاصله گرفتم ... نگاه های غضب آلود... دوباره برگشتم... بر پاهای لرزان ایستادم ...همه چیز را خودم ساختم...

جدال ميان روشنايي و تاريكي گمراهي و حقيقت زمان اندكي ست و پرده اي نازك ميان اين دو ناگهان آواز مرغ سحر پرده ي سياه شب را مي درد آري تاريك ترين زمان درست پيش از سپيده دم است………..

در ميان تاريكي ها گام بر مي داريم . همه در زير دست و پاي يكديگر مي لولند . عده اي عصا به دست ادعا مي كنند كه به فراسوي فكر بشر مي انديشند . آنجا كه بشر از درك آن ناتوان است . آنها عصايشان را نشانه اي از روشنايي مي پندارند ؛ و آن را بدون تامل تكان مي دهند . عده اي ديگر نيز عصا را لمس كرده و با خود مي انديشند به تمام اسرار هستي آگاه شده اند . اما اين طعم لمس كردن همچون لعابي بر روحشان مي ماند و نشانه اي از رنگ تعلق …چون اين روشنايي در عمق روحشان حك نشده پس از چندي از بين مي رود …وانسان مي ماند و گمراهي اش … بايد خود دست به كار شويم …عصايي بيابيم …زيرا ما آمده ايم كه زندگي را بجوييم…

همه چیز از قدم گذاشتن روی جاده های خاکی شروع شد .

جاده هایی که  قدم قدم این روح پر عطش را به بعد دیگر وجودش نزدیکتر می کند.